Noc i Ona

Dotykasz mnie przez powłoki materiał

Dotyk twój parzy

Ale w nim czuje spełnienie

Zbliżam się i oddałam

od celu

trącam o raj i opadam

nie śpię, nie odpływam

modlę się do Aniołów

trwonię czas

na bezowocne spełnienia

Awansuje w twoich oczach

I degraduje siebie

noc jest parna 

pot wypływa ze mnie

strumieniami

z każdej poły ciała

leżymy obok siebie

czasem w sobie

Znów rozmazałem Ci makijaż

Cała ty

Stajesz przed światem

bierzesz go w epochè

Trącasz o krzesłowatość

tego co nim nie jest

Alarm dyktuje Ci serce

nienasycenie uczucia

miłość

i sprawdzenie siebie

wątpisz w oczywistość tego

co jasne, klarowne i boże

Będziesz zawsze

Buduj siebie

W klamrach

zamknij ekstazę

przed całą rzeczywistością tego

co w niej fałszywe

***

Zimą melancholia otula mnie sztywno kocem

Koc ten nie staje się już twoim ciałem

Z promieni słońca  tych zimowych poranków

Serce hula pośród wiatrów

Ja niebawem stanę się śnieżna kulą

Z lodu i niespełnienia

Oprószy mnie śnieg po sama szyje

Ale stopnieje od Ciepła

Zimowych poranków

Krążę pomiędzy chmurami

Szukam dachu nad głową, ciepłej płachty

I Ciebie

Ziem trzeba przezimować razem

Chodź brnę sam   zaspach

W te zimowe poranki

***

Płacze ja i płacze świat

Kroplami z tytanu

Spadają na ziemie

Rozrywają trzewia

Krzyczę o Ciebie

Pragnę i cierpię

Żywy płomień

Spala mnie od

Środka

I zewnątrz

Jestem kruchym liściem

Mężczyzną o kobiecym sercu

Silnym i słabym

Popełniam hordy błędów

Żaden nie jest wybaczony

Krople

Krople spadając oplatają mokre ciało

Odbiciem świata w centymetrze wody

Uderzają  o nagie ciało

Chłoszczą ramiona i piersi

Trywialnie spływają po ciele

Rynnami wokół ubytków

I naddatków  Ciebie

Płyną do końca

By spaść

I od nowa zacząć

Swój bieg rozkoszy

Wróble

Oglądam za oknem wróble

Skaczące po rachitycznych gałązkach jabłoni

Gałęzie jak twoje ramiona uginają się

Pod ciężarem ptasiego ciała

Ptaki skaczą po drzewie

Rodzą na korze twojego ciała

Dreszcze- resztki ewolucji

Wróble odlecą

Ślady łapek utrwalone tatuażem

Na tobie

Dotkną korzeni zmysłów

Jesteś wiotka i giętka

Zapomniałem że taką Cie kocham

Kiedy patrzę na małe skrzydła

Utrwalę ten obraz

wyryje na drzewie nasze imiona

W sercu koślawym

Ł i …

Pisanie

Nie chce pisać już o miłości

Ale wtedy pisać mam o czym?

Napisze o wróblu, gąsce i kwiatku

O marach śniących

Duszących

Książętach bez herbu

I baloniku zielonym

Obligatoryjnie ukołysze nienawiść

kroplówką zdawkuje sobie Ciebie

i zasnę snem tym ciężkim z elementami odgłosów

zapisze co mówię a potem dam tobie

powiesisz to na lodówkę jako przestrogę

że miłość trzeba pielęgnować

Zły Świat

Rozsypałaś na kawałki świat

mój

Pewny bo oparty

Na ramionach Atlasa

Cicho łkam

Cicho kłamie

Szukam równowagi

Może to miłość

Może tylko wstyd

Nie zabieraj mi

Nas, ciebie kawałków mnie

Masz to wszystko

Czego się boje

Fuzja

Skargi pokątne

Artefakty naszych ciał

Fuzja uczuć

Dobrych 

Częściej złych

Stosy listów

Palonych w kominku

Miłość dobrze płonie

Rozrywane na strzępy

Kawałki obojga nas

Ty pozostaniesz cała

Mnie pozbierają ptaki

Okruchy tego co umarło

Poszukiwania

Spojrzeniem  ciała wpajasz mnie w ściany

Miedzy nami  je budujemy

Papierowy sztylet znów tkwi w moim sercu

Krótka droga między uczuciem a nie uczuciem

Miedzy słowami a czynami

Trwonię czas na egzystencje

Nie życie

Barwne pawie poszarzały

W moim parku nie ma Cie już

Odchodzisz, nastały owe czasy

Czasy rewolucji

Uczuć, idei, miłości i wiary

W  naszym tangu

Poszukuję Ciebie

Znaki

Mieszam perfumy w kadzi
Z twoich spojrzeń
Zapachy owijają
Mnie szczelnymi pętami
Słów jak szum
Twoich włosów
Czucie me obija się
O bezsens
Zatacza elipsy
I powraca pełne życia
Myślę ale nie
Nadaje im kształtu
Wsłuchuje się
W szum kamieni
Mruczenie drewna
Szept cegieł
Nawołują Cie
O nawrócenie

Obraz

Obraz twojej twarzy

Rozpływa się  po podłodze

W kroplach porannej rosy

Kładziesz mi na twarzy chude palce

Niczym obłoki

Przesuwają się po niebie

Moich lic

Nakarmię twojego kota tylko on

Wierzy jeszcze w to co

Bóg juz przekreślił

Otrzyj krwawe łzy

Otrzyj krwawy pot

Ratuj resztki wiary

Słychać oddech!

Czasu

Na twoich nagich plecach

Koloru jaśminu

Na czasy

  Eksploruje umysł w poszukiwaniu spokoju
obijam się pomiędzy trwogą a smutkiem
plącze nerwy i wiąże je na postronku


Tracę moralność w gniew obrastam
wojna się brzydzę ale na strychu trzymam karabin
pamiątkę po czasach dawnych pełnych szacunku


obdartych z fałszywych uczuć
apoteozy złego smaku
czcij matkę swoją a ojca szanuj
czasy niepewne granitowymi chmurami
otoczą nas samych 

Przypowieść

Ze studni miłości wydobyłem pełen bukłak

Przyniosłem go do domu rozpusty Sodomy

Wyśmiano mnie i wyszydzono

Ale miłość była ze mną

Gorało we mnie serce i trzęsły się nogi moje

Wierzyłem nadal, ze Arka uratuje nas od potopu

Ale przed wodą już nas nie chroni

Zatapia nas w swoim ciele- mętnej zimnej wody

Wlewając się w nas

Kamieniem rzucisz we mnie pierwszy

Drogi przechodniu

Nikt nie pomoże

Poniosę mój krzyżyk sam  

***

Ciało twoje napięte głaszcze jak kota

opina się jak struna łydką nagą

patrzę na Ciebie

chodź wiem…

że karcisz moje spojrzenie

gdy zsuwam je na sutki z dźwięku

Do pokoju wchodzi niepewność

czuje już w odrzwiach

przystawisz mi do głowy

te same sztylety

zimne kawałki

stali

pachnącej orężem miłości

Wstąp na mnie zapomnijmy

o martwej pościeli między nami

***

Ze wszystkim stron wychodzą pokraczne madonny

Zeszły z karuzel by odgrodzić nas od reszty

I powstrzymać wzrok nieobecny

I sny prorocze

Ustanowić sens dawnemu porządkowi

Posypać głowę popiołem  

Zatracać się w namiętności

Wole wykorzystywać

Nie tylko mieć

Nie być jak wilk

Człowiekowi

Nadać burze uczuć

Krążyć elipsami

Elektronami uczuć

Wobec drugiego ciała- jądra

Usiądź pod jabłonią

Poczuj we mnie siłę

Nie skażoną brakiem miłości

Będę w tobie każdego dnia

Po sam krzyk o brzasku

Upadek

Tąpniecie nawiedza moje życie

zwala się, w kawałkach na chodnik

obok przechodniów leży moje potrzaskane ciało

trzęsie się od nadmiaru spojrzeń

spoczywam lekko bez zawracania

szyi a nawet głowy reszcie

motłochu

Będę sam zajęty zbieraniem resztek

mojego nie wątłego ciała

wszystkich komórek

pokrytych pogardą dla

 samej własnej osoby

Niech i tak będzie pokocham jednoosobowość

ożenię się z nią i zestarzeje

po próg mojego domu będzie jej pełno

zamiast płaczu i tupania stóp

pojedyncze ciało

Duchy

Czy widzisz białe kruki nad naszymi głowami?

Krążą, niczym duchy, zjawy

Złego przeznaczenia

Wydziobują z kości resztki przyzwoitości

z serca uczucia

z głowy pustkę

tańczą marionetki

taniec śmierci

ku uciesze grzeszników

wabią prostotą i przyzwoitością

pomiędzy spojrzenia wpychają

się beznamiętnie

ufasz im a mimo to nadziewasz

się na ich przewrotność

kruki, ptaki nocy

cierpkie gorzkie łzy

spływają przy każdym spotkaniu

Było

Było, minęło, nie jest

nie ma, zniknęło

tylko ciało zostało

stygnące

Melodia

W taka parną noc jak ta

staje się wirtuozem twojego ciała

w chłopięce sutki

ustami wtłaczam życie

stają się żywe

czują i myślą

po  membranie brzucha

przesuwam palce

napięta skóra akordem

wzbrania się by nie wydać przed wczesnego dźwięku

barytonem sięgam dna

dłonią, układam instrument

raz wydając dźwięki niższych

a raz wyższych sfer

przesuwam i naciskam by

znaleźć dźwięk który ciało

twojego instrumentu

odda ochoczo w eter

przesycony pierwotną

wonią uniesienia

Ty

Patrząc Ci w oczy

Chciałbym je wypełnić

i Ciebie po brzegi

miłością i mną

odegnać chłód i przekonać

że kochać można całe życie

bez granic

nikt nie wskaże na Ciebie palcem

nie przetrąci karku

nie powstrzyma bicia serca

nie obnaży ciała zwierzęcym instynktem

moja jesteś ty i moje są twoje oczy

Modlitwa utrudzonego

Panie czemu nie dasz mi chwili

którą mógłbym celebrować na wieki

kobiety, której nie odpuścił bym na

chodź na ułamek ziemskiego czasu

czemu nie podarujesz mi mądrości syna Dawida

i skrzydeł bym ratował ptaki

którym brakło sił na życie

tchnij we mnie ducha

miłości

napraw mnie a będę kochał

oczy jej i kibić

patrz na mnie jak na człowieka

kalecz mi ciało i rozum

ale serce zostaw

zostaw

krwawiące

Uczucia oporne

Na katafalku wspomnień

ułożę swe ciało

królowi oddam berło moich fobii

królowej cnotę

organicznie roztocze

majestat myśli

ubogich w cuda

hożych na namiętności

pełnych, krągłych

niczym dzban

nalewam te myśli

strumieniem szklanym

w każdy otwór

twojego ciała

głucho drżysz

a ja tylko słucham

Polowanie

Tropie Cię zmysłami jak pies

uciekasz w chaszcze

kryjesz się w gęstwinie

przed wzorkiem pełnym miłości

 

mówią o mnie łowca

bo zatruwam strzały namiętnością

strzelam celnie, prosto w serce

namiętność niczym trucizna rozchodzi się

po twoim ciele skręcając Cie w konwulsjach

 

jesteś mała i nie winna

leśna nimfa, łania

biedne zwierze

leśny duch

krwawisz ranna

z rany sączy się strumieniami uczucie

znajdę Cie

Skóra

Nic piękniejszego nie ma nad

skóry kobiety powłokę

jak światło muska

rosę na trawie

tak i ja muskać chce

alabastrową skórę kobiety

skóra obdarta z jakichkolwiek

wyrzutów i emocji

gładka codziennością

smukła miłością

piękna

nie wzgardzona kroplą czasu

odbierającą każdy dotyk

ciepłem uczucia

Ciotka Lucy

Mówiłem Ciotce Lucy by



nie gładziła mej głowy



Mówiłem Lucy nie każ mi



wspominać



ona na przekór mych rządzy



kładła ręce na piersi



Mówiła to tylko kilka dni



miną



strach we mnie zbierał



kiedy patrzyła ze spokojem mi w twarz



Mówiłem Ciotce Lucy



to nie igraszka trąci zapachem



śmierci i naftaliny



Ciociu droga- matko dziewico



idę na wojnę


napisany w zainspirowaniu twórczością C. Miłosza 

Miasto żywych dusz

Rynsztokami cierpień płyną pełne żalu łódki

dużo ich już na horyzoncie

pewnie znowu ktoś umarł..

a może już nie ma do kogo wtulić swe ciało

i myśli ukoić tchnieniem matczynym

i tak utulony w żalu, płynę po szczęście

którego nawet nie ogarnia widnokrąg

mijając melancholijne kurtyzany

płynę….

Kiedy widzę te same twarze

pełne alabastrowych min

myślę o tamtych dnach

co odeszły w horyzont

czy nie lepiej wejść pod pędzący automobil…?

Zawirował by świat jak karuzela

I oddech by ustał, na jedynej ukochanej szyi

Lampa

Zapalam lampę
czekam
aż żarówka rozjarzy rozjarzy swoją kulistą osobowością

mętne i mgliste

ściany pokoju- duszy



uwięziony niczym egzotyczny ptak

w klatce więzieniu

liczę kolejne dni banicji

mojego serca



kontroluję własne czyny

boję się rozsądku ludzi

trzymających straż

nad moim losem pełnym

pogardy



strażnicy drwią z mojego życia

tracąc resztki prostoty

z goryczą przełykam resztki śliny po

wspomnieniu o tobie



niebieskie ptaki przylatujące na okno

karmię resztkami ułudy o

twych oczach cielęcych

i przepasanej talii