***

Zimą melancholia otula mnie sztywno kocem

Koc ten nie staje się już twoim ciałem

Z promieni słońca  tych zimowych poranków

Serce hula pośród wiatrów

Ja niebawem stanę się śnieżna kulą

Z lodu i niespełnienia

Oprószy mnie śnieg po sama szyje

Ale stopnieje od Ciepła

Zimowych poranków

Krążę pomiędzy chmurami

Szukam dachu nad głową, ciepłej płachty

I Ciebie

Ziem trzeba przezimować razem

Chodź brnę sam   zaspach

W te zimowe poranki