Było

Było, minęło, nie jest

nie ma, zniknęło

tylko ciało zostało

stygnące

Melodia

W taka parną noc jak ta

staje się wirtuozem twojego ciała

w chłopięce sutki

ustami wtłaczam życie

stają się żywe

czują i myślą

po  membranie brzucha

przesuwam palce

napięta skóra akordem

wzbrania się by nie wydać przed wczesnego dźwięku

barytonem sięgam dna

dłonią, układam instrument

raz wydając dźwięki niższych

a raz wyższych sfer

przesuwam i naciskam by

znaleźć dźwięk który ciało

twojego instrumentu

odda ochoczo w eter

przesycony pierwotną

wonią uniesienia

Ty

Patrząc Ci w oczy

Chciałbym je wypełnić

i Ciebie po brzegi

miłością i mną

odegnać chłód i przekonać

że kochać można całe życie

bez granic

nikt nie wskaże na Ciebie palcem

nie przetrąci karku

nie powstrzyma bicia serca

nie obnaży ciała zwierzęcym instynktem

moja jesteś ty i moje są twoje oczy

Modlitwa utrudzonego

Panie czemu nie dasz mi chwili

którą mógłbym celebrować na wieki

kobiety, której nie odpuścił bym na

chodź na ułamek ziemskiego czasu

czemu nie podarujesz mi mądrości syna Dawida

i skrzydeł bym ratował ptaki

którym brakło sił na życie

tchnij we mnie ducha

miłości

napraw mnie a będę kochał

oczy jej i kibić

patrz na mnie jak na człowieka

kalecz mi ciało i rozum

ale serce zostaw

zostaw

krwawiące

Uczucia oporne

Na katafalku wspomnień

ułożę swe ciało

królowi oddam berło moich fobii

królowej cnotę

organicznie roztocze

majestat myśli

ubogich w cuda

hożych na namiętności

pełnych, krągłych

niczym dzban

nalewam te myśli

strumieniem szklanym

w każdy otwór

twojego ciała

głucho drżysz

a ja tylko słucham

Polowanie

Tropie Cię zmysłami jak pies

uciekasz w chaszcze

kryjesz się w gęstwinie

przed wzorkiem pełnym miłości

 

mówią o mnie łowca

bo zatruwam strzały namiętnością

strzelam celnie, prosto w serce

namiętność niczym trucizna rozchodzi się

po twoim ciele skręcając Cie w konwulsjach

 

jesteś mała i nie winna

leśna nimfa, łania

biedne zwierze

leśny duch

krwawisz ranna

z rany sączy się strumieniami uczucie

znajdę Cie

Skóra

Nic piękniejszego nie ma nad

skóry kobiety powłokę

jak światło muska

rosę na trawie

tak i ja muskać chce

alabastrową skórę kobiety

skóra obdarta z jakichkolwiek

wyrzutów i emocji

gładka codziennością

smukła miłością

piękna

nie wzgardzona kroplą czasu

odbierającą każdy dotyk

ciepłem uczucia

Ciotka Lucy

Mówiłem Ciotce Lucy by



nie gładziła mej głowy



Mówiłem Lucy nie każ mi



wspominać



ona na przekór mych rządzy



kładła ręce na piersi



Mówiła to tylko kilka dni



miną



strach we mnie zbierał



kiedy patrzyła ze spokojem mi w twarz



Mówiłem Ciotce Lucy



to nie igraszka trąci zapachem



śmierci i naftaliny



Ciociu droga- matko dziewico



idę na wojnę


napisany w zainspirowaniu twórczością C. Miłosza 

Miasto żywych dusz

Rynsztokami cierpień płyną pełne żalu łódki

dużo ich już na horyzoncie

pewnie znowu ktoś umarł..

a może już nie ma do kogo wtulić swe ciało

i myśli ukoić tchnieniem matczynym

i tak utulony w żalu, płynę po szczęście

którego nawet nie ogarnia widnokrąg

mijając melancholijne kurtyzany

płynę….

Kiedy widzę te same twarze

pełne alabastrowych min

myślę o tamtych dnach

co odeszły w horyzont

czy nie lepiej wejść pod pędzący automobil…?

Zawirował by świat jak karuzela

I oddech by ustał, na jedynej ukochanej szyi

Lampa

Zapalam lampę
czekam
aż żarówka rozjarzy rozjarzy swoją kulistą osobowością

mętne i mgliste

ściany pokoju- duszy



uwięziony niczym egzotyczny ptak

w klatce więzieniu

liczę kolejne dni banicji

mojego serca



kontroluję własne czyny

boję się rozsądku ludzi

trzymających straż

nad moim losem pełnym

pogardy



strażnicy drwią z mojego życia

tracąc resztki prostoty

z goryczą przełykam resztki śliny po

wspomnieniu o tobie



niebieskie ptaki przylatujące na okno

karmię resztkami ułudy o

twych oczach cielęcych

i przepasanej talii

Kobieta

Drogą do niebios są twe uda kobiece

Niczym autostrada wiodą do rozkoszy

Szaleństwa rozkoszy wokół

oczy patrzących na kobietę

jedyną cała i moją

zroszoną zimnym potem

absorbującym namiętność otoczenia

Ty jedyna rozumiesz me łzy

męskie, anielskie, miejskie

Przytakujesz kobieca brodą

na całe moje zło

które wyrządzam obojętnością moją i moich dzieci

Ubranie wierzchnie

Uprasowałaś mi koszule poplamioną miłością

stwierdziłaś,że będzie pasować do

garnituru z uczuć

ubrałaś mnie i ucałowałaś

nasz szczęście po czym

kazałaś wyjść

mówiłaś do mnie

bez wstydu i pretensji

a ja pyszny i arogancki

twierdziłem że nie trzeba bać się

uczuć

chodź wiem że sam nic nie posiadam

mam otwarte serce na każde twoje skinienie

Stańczyk

Stojąc na firmamencie

patrze na twarze wesołe, rozbawione

pulchne od śmiechu z samego wnętrza

Dwór mój pełen jest błaznów

ale tylko ja trudzę się swoja rolą

śmiechem i absurdem wojując świat

aż padam siny i bez tchu bo

ileż można karmić się pochlebstwami

błazeństwem i fałszem

umiera moje zajęcze serce

bo w końcu przyćmiewa je dusza

ostra i najeżona

pełna bólu o to jaki

jestem na prawdę

któż to może wiedzieć

w tym korowodzie

twarzy bez oczu

i twarzy zawistnych

o Błaźnie Nadworny!

ty jeden modliłeś się

o to co przyniesie nam świt

daj siłę tym którzy

patrzą w serce

nie ocierając się o złudzenia