Całun

Piękne kobiety mi się nie zdarzają.
Nie zdarzają mi się również uśmiechy losu.
Często jednak pogarda,nienawiść i smutek.
Mogę dziękować za dom i życie
ale za co dziękować w nieszczęściu byciu.
Jestem niczym ćma o poranku
pędzę do śmiertelnego blasku
żółtego słońca
w mieście smutnym i niechętnym,
naszym i obcym,
otoczonym całunem
nudy i częstego niespełnienia
zbudowanym na germańskich mitach,
słowiańskich obyczajach i żydowskich tradycjach
na wskroś artystyczne
i na wskroś zwykłe
pełne widm po miłości

Maliny

Twoje obojczyki i ramiona
doprowadzają mnie do amoku
i perwersyjnej pasji.
Będę Cię dotykał
dzisiejszej nocy
jak kawałek
szlachetnego kamienia,
jak archeolog co wydobył
drogocenną wazę.
Pieszczę Cię i mówię Ci
złe rzeczy
o naturze naszych spotkań
trochę wtedy znikam
zatapiam się w chruśniaku
bez malin i Ciebie.
bo cała jesteś w księżycu
jego świetlistej eminencji
tylko on wysłucha tej nocy
twojego krzyku 

Piękno

Pięknie Ci kiedy uciekasz
przed strugami deszczu
kiedy mokniesz i złorzeczysz
stalowym niebiosom
oczy twoje szmaragdy 
toczą grochy łez
w twoich oczach widzę tęsknotę
berberyjską samotność
pogoń za otwartym horyzontem 
żar pustyni gdy dotykasz
mnie całym ciałem
czasem spoglądam
w twe niebieskie oczy
czuję mroźne wiatry Norwegii
i chłody twoich rąk