Zapętlenie

Z nierówności znaczeń
nas samych
miłości cząstki 
w czasie niepogody
i płaczu i wzruszeń
niepohamowanych
spadają z nieba
w zabójczym pędzie
zatracić się chcą w żalu
i smutku
jest jedno drzewo
i wiele na nim aniołów
a mało dobrych dusz
na tym świecie
bo kiedy płaczę 
to wiem, że kocham
a ty tylko widzisz
materialną stratę

Monsieur Artist

Topię się w nieskończoności znaczeń
samotności w elektrycznym świecie
tradycji zbroczonej chorymi poglądami
w niezawistnych spojrzeniach
pogardy toczonej przez mijające mnie kobiety

chcę zmiany i jej niemożności
znowu alkohol
i znowu marzenia

zbuduje z książek schron
w nim umrę
bo na tyle wartości
mnie stać

Zima

Mroźny poranek
wewnątrz naszego domu
między nami
pod kołdrą
chłód naszych ciał 
i oziębłość zmysłów

Ptaki za oknem
zapraszają nas
do siebie
znów zasnę na drzewie
by rano Cie zbudzić
pukaniem w szybę

wpuść mnie do domu
jeśli nie do serca
wejdę do łózka
pomartwić się o jutro
wtulony w twoje
zimne uda
i martwe sumienie