Kawa

Smak kawy i 
złe wieści,
co przynosi je w południe
niebieski jegomość.

odgłos trąb
i szczęk rydwanów,
co z obrazu na
wylewa się na nas.

Twoja chęć i niechęć
co odchodzi i nachodzi 
w te dni.

Odległości od marzeń i spełnień
rozczarowań wątły kwiat,
który mi darujesz.

Coraz dalej i coraz szybciej 
odbiegasz od mnie
i skręcasz w bok.

Nikt

Bez Ciebie jestem nikim!,

ze mną możesz być kimś

a potem znowu być nikim.

Przemykam przez bramę z teatru

w jakim się znajduję.

Ściągam perukę i znów jestem nikim 

(sobą)

Bo cię nie ma, nigdy Cię nie ma

Łapczywie na Ciebie patrzę,

połykam Cię całą,

nie żyję

i nie chcę

Coś po mnie chodzi i męczy,

po głowie w środku, w niej.

Poranek

Między pierwszą kawą
a drugą
wyznajesz mi miłość.

Przed obiad się rozstajemy,
by wrócić na podwieczorek.
Łącza nas posiłki 
i znajomi kelnerzy.

Co przychodzą jak uczucia

Odpływy  i przypływy,
emocjonalnych transakcji,
pomiędzy twoją a moją 
stroną łózka. 

Mieszkamy w termitierach,
mrówkowcach osiedla. 
Każdy zna swoje i czyjeś brudy.
Dobrze nam gdy mijamy się
wzrokiem pełnym pogardy.

Uczulenie

Ludzie patrzą na mnie ze wstrętem
kiedy im mówię, 
że mam uczulenie
na szczęście.
Częściej innych niż swoje

Tarzam się w podłościach
i plotkach na własny temat.
Skamle niczym pies,
o atencję i dobroć
u wieków.

Gardzę księżniczkami
jednak ich szukam.
Mitrężę czas na to
czego i tak nie otrzymam.
Cierpię i płaczę
bo nie daję rady,
sam ze sobą.

Wołaj mnie jeszcze,
aż braknie tchu
i oddychać przestanę.

Wołaj mnie bym się
mógł zbudzić,
nawrócić i znaleźć drogę

Mijam Cię nic nie znaczącym
spojrzeniem
u schyłku lata
w upalny wieczór

Karm mnie pustymi słowami.
Wódz mnie na pokuszenie, ciepłego
ciała,
oddechu co przyspiesza,
kiedy jesteś blisko.

Jednoczę się w wspomnieniach
o Tobie,
kiedy zajdzie potrzeba.

Poniedziałek

I chyba jest poniedziałek.
I chyba nie mogę nic.
i znowu bez Ciebie, jest mi lepiej, 
spokojniej, stabilniej, samotniej

I cierpię i tańczę, kładę się
i wstaję. 
W rytm spojrzeń i wyrzutów

To mój zachód życia,
padam ze zmęczenia,
po wszystkich przeciwnościach.

nie ma śladu,
biegunem zostanę,
problemy oddam w dobre ręce.

w amoku rzucę się na lwy- sam
bo chcę

Co dalej?

Nie potrafię już pisać

nie jestem Bogiem

współczesnym czy antycznym.

Nie ma iskry

nie ma słowa

są poranki i czarna kawa

i dreszcze na myśl o beznadziei.

Luksusie niewiary

w każde jutro,

pomruki niezadowolenia

z losu.

Śmiech dzieci

co ich nie mam i

mieć nie będę.

Bo serce podzielone

na pół już się nie sklei.

Resztki

Resztki i ochłapy
godności, 
możliwości przemiany,
zaskakiwanie samego siebie
dobrem i empatią

skargi i protesty!
na złe traktowanie,
szczęścia i samego siebie.
Co kurczy się i pręży.

Nie mam pomysłu na dobre 
wiersze...
na złe nawyki mam chęć.

Chadzam do psychiatry
i księdza.
Spowiadam się i kłamię, 
więcej grzechów nie mam,
i za żadne nie żałuje.
Śmieje się w twarz szczęśliwości
gdy leże na kozetce z problemów.