Mitrężenie czasu

Przelewam swój żal
na kolejne kartki papieru.
Twórczo mitrężę czas,
na oczekiwania szczęścia.

Urywam każdą cząstkę
serca
i puszczam wraz,
z przelatującymi chmurami.

Czytam i składam litery,
by zapomnieć co mnie łaczy
z innymi ludźmi.

Nie jestem potworem,
ale muszę się nim stać...
by przetrwać!

Mimika

Mijamy się spojrzeniami,
tchnącym ciepłem oddechów

Patrzysz na mnie i widzisz
czułość,
która okazuje
i żal, że nie jestem kimś innym!

Wiem, że mnie nie pokochasz
ale dajesz nadzieję...
Co płonie!, 
jak papieros odpalony od twojego serca

Stoję na obrzeżach,
wielu istnień
ludzi dla których jestem, 
tylko przystankiem na drodze
do szczęścia.

Ty też z niego odeszłaś
zostawiłaś dobre 
wspomnienia

Nie bywam drogowskazem
ani światłem co pokazuje
by gnać do przodu.

Bo co dzień budzę się
z sercem po nie właściwej stronie.  

Niedziela

Wszystkie twoje zachowania
są nieproporcjonalne i niestosowne
moje również
kiedy pisze do Ciebie
skrobię słowa obłudy
jestem niszczycielem czyiś 
światów
swoje również
(tak przy okazji)

niszczycielskiej fali 
braku uśmiechów
i pozornego szacunku

Odległości od marzeń
spełnień i rozczarowań
wątły kwiat, który
Ci daruje

Przepełniam Cię otuchą
coraz dalej
i coraz szybciej
dobiegam do Ciebie
i skręcam w bok

Dorosłość

Trudna nuda

czas niepewny

Ciebie nie ma

i nie będzie

już mnie dymem

nie owiniesz

miłym słowem

nie utulisz

poryw serca

to był błąd

stąd te łzy

i słowa

jak sztylety

Wbij je głębiej

niźli strach

prze odpowiedzialnością

Struna

Wyłaniamy się z mgły
pozorów i próśb. 
Zaklęci w obietnice
każdego poranka,
że będzie lepszy. 

 Deszcz już przestał padać
i dopiero zacznie.

Myślę o twoich obojczykach
kiedy wracam w zimne noce.
Oddech mój, ciepłe tchnienie
miesza się z zimnym
upragnieniem jesieni.

Rozliczamy się z czasu
i z siebie
kiedy nas nie ma. 
Kiedy drążysz i prężysz się
i opierasz jak struna
wprawiana w ruch.

Skrzypią drzwi
mojego serca,
nieużywanego.
Widać tylko oczy
niebieski prześwit
burki.   

Kobieta

Brzuch kobiety
jest czymś
naturalnym i nie naturalnym
jednocześnie.

wybija się ponad
ciało
dumnie eksponując życie.

chowa się
pod ubraniem
wstydząc się,
 i rumieniąc.

podobnie jest 
z piersiami.
Raz ledwie inicjują swoje
bycie, 
spod bluzek i swetrów.

Innym razem gorzko wybijając
ku uciesze
obserwatorów i komentatorów. 

Identyfikacja

Spacer mokrym chodnikiem
z psem i muzyką,
co otacza parkowe knieje,
i ukazuje drogę. 
Co zbacza bo nie chce być prosta

Stałość i dobry czas,
nie wita mnie nie cywilizuje.
Tożsamości nie posiadam,
czytam o niej w moich książkach.

Chodzę do kiosków 
po życiowe porady
popadam w smutek, żal
i cierpienie nad tym co niemożliwe

Kropelki światła płyną we mnie,
moimi żyłami.
Tak na końcu okazuję się,
że wszyscy jesteśmy dziećmi
wielkiego smoka. 

***

Leżysz ciepła
i rozebrana
wstydem i lękiem
odziana.

Niecierpliwa
chcąca i łaknąca
zguby w moich ramionach.

Katem jestem 
i mordercą
twojego ciała, 
duszy zaś odkupicielem.

I balsamem
papierem ściernym
na grzechy i występki
łakomego ciała. 

Obieg

Drugi obieg miłości,
tragikomedia.
Coś się kończy happy endem
i kołataniem serca.

I kiedy z diabłem
wracam na Patriarsze Prudy,
romantyzm wypływa ze mnie 
aż do przesytu.

otwieram drzwi 
do mieszkania
wszystko chce mojej uwagi
pralka, lodówka, i toster

weź przykład z techniki
i zażądaj mojej uwagi
choć trochę 
mojej uwagi

Stada liści

Stada liści rzuciły się do lotu,
niczym spłoszone ptaki
silnym wiatrem,
co przynosi burze i słońce
wiosnę i śmierć.

Rzucany się wilkiem
na siebie,
kiedy huczy od gór
wiat co zabija i wskrzesza.

Nie ma cierpienia
w pełnym słońcu,
nie ma bólu
w ciepły dzień. 

są czarne chmury
co przynoszą uwolnienie, 
od tego co uporządkowane.

Krawat

Codziennie rano
ubieram koszulę
i zakładam pętlę na szyję.
Nurzam się w mgłach
szukając szczęścia,
tracę  i zyskuję
niepewność i szansę.

Połykam znaczenia 
niczym wieloryb plankton.
Bezceremonialnie
spotykam się wzrokiem
lubieżnym odbiciem 
Ciebie.

Bo gdyby nad tym 
podumać,
to wszystkie przeszłe
kobiety
są prześladującymi
mnie demonami.