Co dalej?

Nie potrafię już pisać

nie jestem Bogiem

współczesnym czy antycznym.

Nie ma iskry

nie ma słowa

są poranki i czarna kawa

i dreszcze na myśl o beznadziei.

Luksusie niewiary

w każde jutro,

pomruki niezadowolenia

z losu.

Śmiech dzieci

co ich nie mam i

mieć nie będę.

Bo serce podzielone

na pół już się nie sklei.